گزارشی از یك نمایش؛ راه هایی برای فراموشی روایت درد مشترک خیلی از زنان جامعه

گزارشی از یك نمایش؛ راه هایی برای فراموشی روایت درد مشترک خیلی از زنان جامعه

مدل کودک: «راه هایی برای فراموشی» عنوان نمایشی به نویسندگی کامران شهلایی و کارگردانی مشترک با سمیه مهری که از چند روز پیش در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه رفته است؛ روایت درد مشترک بسیاری از زنان جامعه است. مساله ای جهان شمول که نیاز به لطمه شناسی جدی دارد.
«حس می کنم زندگیم از کنترل خارج شده. لحظه ها، خیابانها، آدمها، حتی جریان خونم از کنترل خارج شده. من و دنیا الان در یک حالت خارج از کنترلیم.»
به گزارش خبرنگار تئاتر ایرنا، اینجا در نمایش «راه هایی برای فراموشی» تنها صحبت از یک اتفاق آن هم برای زنی از زنان جامعه نیست بلکه مساله ای است اجتماعی که نتایج ناگواری ممکنست به همراه داشته باشد. این نمایش موضوعی اجتماعی دارد و با محوریت زنان و لطمه های اجتماعی از زاویه ای تازه به بحث تعرض می پردازد.
قصه از جایی آغاز می شود که اتفاقی ناگوار زندگی مشترک زن و مردی را تحت تأثیر خود قرار می دهد. اتفاقی در خیابان و دور از بستر خانواده که هضم ناصحیح آن می تواند تاثیرات بسیار شدیدی را در میان خانواده ها به همراه داشته باشد. شاید داستان به زنی پرداخته که درگیر چنین حادثه ای شده اما این مساله می تواند گریبانگیر مردان یک جامعه هم بشود.

اتفاقی در یک تاکسی که منجر به حوادث ناگواری می شود و…
سمیه مهری کارگردان نمایش به خبرنگار تئاتر ایرنا می گوید: این، دردی است که باید به مفهوم واقعی آنرا بررسی کرد و برای شناخت آن زمان گذاشت و لطمه شناسی کرد. در کشوری مانند کشور ما همیشه گفتن از زن ها و نوشتن از آنها سخت بوده است. هضم احساسات زنانه برای بسیاری از افراد جامعه سخت بوده است. بدون هیچ تعارفی در یک مقطع زمانی خیلی طولانی به زنان ظلم شده است. آنها را نشنیدیم و درکشان نکردیم.

او اضافه کرد: مساله این نمایش هم مساله ای است که ممکنست در هر جای دنیا و نه فقط در ایران اتفاق بیفتد و یک مساله جهان شمول است. از این حیث که در اجتماع یک دغدغه زنان جامعه است، ارزش دیدن را دارد. اینکه چندین بار بطور مستند داستان این اتفاق را در افراد مختلف در شهرهای مختلف داشتیم. مشابه این اتفاق را بسیاری از زنان در جهان تجربه کرده اند.
مهری می گوید: تماشای این کار یک الزام برای زنان جامعه است تا به لطمه هایی این چنینی درک و آگاهی درستی پیدا کنند. دردهایی که آدم ها ناخودآگاه در آن قرار می گیرند. در این اتفاق کسی مقصر نیست. حادثه ای است که برای زن داستان بطور ناخودآگاه می افتد و ای کاش بسیاری از آنهایی که درد مشابه را دارند شنیده شوند و از دردشان حرف زده شود.
اشکان آبگون بازیگر نمایش هم اظهار داشت: «راه هایی برای فراموشی» یک کار لطمه شناسی است که مقداری اهتمام دارد به لحاظ احساسی، روی احساسات تماشاچی تاثیر بگذارد و تماشاچی را با خودش درگیر کند و مساله لطمه شناسی را مطرح کرد.

وی اشاره کرد: از سال ۹۵ در کار هیچ کس دیگری بازی نکرده بودم و اگر بازی داشتم بیشتر کارهای خودم بود. متن را که خواندم آنرا متن بسیار دغدغه مندی دیدم و اینکه یک مساله اجتماعی را روایت می کند که اینروزها هم شبیه آنرا می بینیم. دوست داشتم قسمتی از گروه باشم و با وجود کمبود وقت خودم را با تیم هماهنگ کنم.
آبگون اظهار داشت: کار به لحاظ متن و کانسپت متنی کاری رئال و دوست داشتنی است.
او درباره ی ارتباط نمایش با مخاطب هم اظهار داشت: چون ما مخاطبان احساسی داریم توانسته ارتباط برقرار کند. ضمن اینکه با شخصیت اصلی ما سمپاد می شوند. ما دغدغه این را داریم که از زمان خفاش شب تا به امروز سوار هر تاکسی می شویم این نگرانی را داریم. زن و مرد هم ندارد. این اتفاق ممکنست برای هر کسی بفتد.
آبگون همین طور در این زمینه که آیا نمایش راوی یک داستان زنانه است؟ اظهار داشت: این را به یک جنسیت خاص بسط ندهیم. این یک مساله عمومی در جامعه است و برای هر کسی می تواند اتفاق بیفتد.
او درباره ی خود نمایش هم اظهار داشت: «راه هایی برای فراموشی» می تواند یک تصویری از سرنوشت آدم هایی باشد که در چنین شرایطی قرار می گیرند و دستشان به جایی بند نیست.
مریم عطیه میرزایی دیگر بازیگر کار هم اظهار داشت: این دردی است که از قدیم بوده، هست و خواهد ماند. طرز برخورد جامعه، نگرش به زنان و این اتفاق بازهم بزرگ است که زنان جرات آنرا پیدا نکرده اند که به نزدیک ترین فرد زندگی شان بگویند و اگر بگویند انگشت بهتان روی آنهاست و صحبت از جامعه ای است که امنیت در آن وجود ندارد و هر چقدر داد بزنیم صدای ما را کسی نمی شنود.

او اضافه کرد: اوایل کار به خوبی پیش می رفت اما در جایی از تمرین چون بابت آن خیلی فیلم نگاه کردم و با چند نفر حرف زدم از نظر احساسی روی فرد تاثیر زیادی می گذارد. در شب های اجرا دو نفر داشتیم که این اتفاق برای آنها افتاده بود و با من حرف می زدند و گفتند لحظه به لحظه دوست داشتیم بگوییم ما تمامی این لحظات را تجربه کردیم.
عطیه میرزایی اضافه کرد: تمام مدت در این فکر هستم که اگر چنین اتفاقی برای من بیفتد جزو افرادی هستم که حتما فریاد خواهم زد که چنین اتفاقی افتاده است. نگاه مردم از این حیث و نه هیچ چیزی دیگری برای من مهم نیست.
او اشاره کرد: اگر کسی چنین اتفاقی برایش افتاده بگوید که شاید نفر یا نفرات بعدی از خطر رهایی پیدا کنند و حداقل یک نفر کمتر لطمه ببیند.
محمدسعید فرازمند دیگر بازیگر نمایش نیز اظهار داشت: به قول یکی از دوستان بزرگترین نعمتی که خدا به ما داده فراموشی است و من وقتی وارد این کار شدم یاد این جمله افتادم و در نمایش لمس کردم که گاهی فراموشی یک فضیلت درجه یک است.

او اضافه کرد: این روی متن بود، اجازه بدهید لو ندهیم که تماشاگرها بیایند و کار را تماشا کنند.
نمایش «راه هایی برای فراموشی» داستان فردی را روایت می کند که احساس می کند زندگی اش از کنترل خارج شده است. از نکات قابل توجه این نمایش حضور گروه موسیقی زنده است. این نمایش با سبکی اجتماعی در سالن ۳ پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه است.
در این نمایش، مریم عطیه میرزایی، محمد سعید فرازمند، علی پیمان، بهنام شاکری، رسول احمدی و اشکان آبگون ایفای نقش دارند.